Het is voorjaar 2011. We zijn plannen aan het maken voor de komende tocht. Onze keuze valt weer op september als maand waarin het moet gebeuren. Deze periode bevalt ons tot nu toe heel goed. Voor de tocht zelf zijn we op zoek naar mooie klettersteigen met een beetje extra uitdaging. We komen al gauw uit bij het gebied rond de Dachstein in Oostenrijk. Dit is echt een walhalla voor de klettersteig-liefhebbers. Ze zijn hier in vele lengtes en moeilijkheidsgradaties. Keuze genoeg. Bovendien is er een grote gletsjer die goed over te steken is zonder gids. In het wandelseizoen is het begaanbare pad altijd goed uitgezet. Zo stippelen we een route uit met vrij veel klettersteig meters waarbij we in het Guttenberghaus en de Seethalerhütte willen overnachten. Voor de Seethalerhütte moeten we een aardig stuk over de gletsjer lopen. Het ziet er spectaculair en uitdagend uit, we hebben er zin in!
Op donderdagochtend 15 september stappen we in de auto. We zijn met z’n vieren deze keer. Peter is er weer bij, maar Arnoud heeft deze keer moeten passen. We hebben de beschikking over een gloednieuwe Skoda Octavia, voor 4 personen ruim genoeg. En de bagage past makkelijk achterin.
We rijden, net als vorig jaar, overdag dan hebben we eerst een overnachting in het dal en kunnen we daarna uitgerust van start gaan. We komen aan het eind van de middag bij ons pension. Het is een pension met ontbijt, voor het avondeten moeten we nog naar het dorp. We drinken eerst een bakje koffie en brengen onze spullen naar de kamers. Daarna naar de pizzeria in het dorp voor een lekkere maaltijd en goed drinken. De stemming zit er alvast in!
We genieten van een heerlijke nachtrust op prima bedden en een prima ontbijt, met heerlijke verse semmeln. Het heeft toch zo zijn voordelen zo’n overnachting in het dal. Vervolgens maken we ons klaar voor de tocht. We stappen nog even in de auto. We gaan nog even wat inkopen doen in de Bila, daarna naar de sportwinkel om stijgijzers te huren – de gletsjer oversteken lijkt ons een stuk veiliger met stijgijzers – en uiteindelijk naar de parkeerplaats waar de wandeling start.
En daar gaan we dan. De bewolking hangt behoorlijk laag, dus heel veel van de bergen om ons heen zien we niet. Het is afwachten wat het wordt vandaag. We lopen eerst over een behoorlijk brede bosweg. Later wordt het iets smaller maar nog steeds ruimte zat en prima begaanbaar. Op sommige stukken stijgen we stevig, dus het zweet komt snel tevoorschijn. We komen steeds dichter bij de mist en op een gegeven moment lopen we er zo in. Maar niet veel later wordt het dunner. En snel daarna komen we er helemaal bovenuit.
Het is gelijk een hele andere wereld.De zon schijnt hier heerlijk. Je ziet de bergen om je heen. Een mooie strakblauwe lucht. En een prachtig uitzicht. Heerlijk is het ineens. En hoe hoger we komen hoe mooier het wordt. We kijken nu bovenop een dikke wolkendeken die het hele dal afdekt. Wat een bijzonder gezicht. We komen zo langzamerhand ook boven de boomgrens uit. En al snel zien we de hut liggen. Ieder loopt in zijn eigen tempo verder naar de hut. En redelijk bezweet maar mooi op tijd zijn we er allemaal.
Tijd voor een lekkere berglunch, even uitblazen, genieten van het uitzicht. Wat is het leven toch mooi in de bergen! We brengen onze spullen naar de kamer en besluiten om deze middag alvast een klettersteig te nemen om vast in te komen. Er is hier een mooie redelijk nieuwe klettersteig in de buurt: de Jubiläums-Klettersteig naar de Eselstein. Moeilijkheidsgraad C/D en een stukje D. Kunnen we gelijk even kijken welk niveau we aankunnen. Met onze uitrusting aan en zonder rugzak gaan we op pad. Loopt wel lekker licht zo zonder bepakking.
Op een klein half uur van de hut vinden we de instap van de klettersteig. Het begint met een wat losse rotsige helling en daarna gaat het gelijk al vrij steil omhoog. Een stukje verder komen we op een smalle graad waar even geen zekering is. Best even uitkijken hier. Maar we zijn er nog niet. Er volgt een wat makkelijker stukje, maar daarna moeten we een vlakke steile rotsplaat schuin oversteken. Franc begint als eerste, maar er is weinig steun voor de voeten. Zijn voeten glijden weg en zo schuift hij aan zijn handen langs de kabel een stuk terug. Niet erg lekker voor zijn handen, die liggen even aardig open. Maar goed we moeten er toch over dus na een beetje kijken en uitproberen hebben we een techniek bedacht die zou moeten werken. Met je voetzolen plat tegen de rots en met gestrekte armen aan de kabel achterover leunen. En zo stapje voor stapje je voeten opzij schuifelen. En ja zo lukt het ons allemaal om over te steken.
Een stukje verderop horen we ineens Peter achter ons: “Jongens, jongens, help eens even ik houdt het niet”. Hij is bij een steil stuk waar je behoorlijk je armen moet gebruiken om je een stuk omhoog te trekken. De stappen waar je je voeten neer kunt zetten liggen behoorlijk ver uit elkaar. Dus zeker met wat kortere benen is dit een lastig stuk. Maar goed Peter houdt het niet en moet zich laten zakken. Zo treffen we hem aan bungelend aan zijn klettersteigset. Hebben we die toch niet voor niets meegenomen in ieder geval. Maarten haalt bij Franc verderop zijn klettersteigsetje en zo weten we met vereende kracht Peter over de rots te sjorren. En uiteindelijk komen we samen, met nog een beetje trillende benen, op de top aan. We genieten hier wel van een fantastisch uitzicht en gaan wel vrij snel weer door, want al met al heeft het ons wel wat meer tijd gekost dan gepland.
We lopen achterlangs hoofdzakelijk over een grote gruishelling weer terug naar de hut. Deze ligt er prachtig bij zo in de avondzon. We zijn nog mooi op tijd voor het avondeten, dus we kunnen gelijk aanschuiven. Het was genieten vandaag en we hebben weer wat nieuws geleerd: “Moeilijkheidsgraad D is misschien net wat te hoog gegrepen voor ons.”
De volgende morgen besluiten we tijdens het ontbijt om vandaag toch maar niet via de Ramsauer-Klettersteig naar de volgende hut te gaan. Peter heeft de schrik nog in zijn benen dus ziet het niet zo zitten. En ook Franc lijkt het niet zo’n fijn vooruitzicht om de hele dag met zijn kapotte handen de kabel te moeten vasthouden. Dus we kiezen voor de route langs de andere kant, dat is een wandelpad die volgens de kaart vrij vlak loopt. Volgens de waard moeten we alleen uitkijken als het mistig is dan is het moeilijk oriënteren in het landschap.
Zo laden we de spullen op ons rug en gaan we vol goede moed op pad. Het is een bijzonder landschap waar we door lopen. En het blijkt toch iets minder vlak dan de kaart deed vermoeden. Het gaat de hele tijd omhoog en weer omlaag. Zo zijn we toch nog nest lang onderweg voordat we in de buurt van de gletsjer komen. Maar uiteindelijk komt hij dan toch in zicht. We zijn inmiddels onderweg gebeld door de hut waar we naar op weg zijn. Er wordt komende dagen slecht weer verwacht met veel sneeuw, daarom gaat de hut al sluiten en kunnen we vandaag niet meer terecht. Zo moeten we onze plannen omgooien en besluiten we vandaag vast met de lift naar beneden te gaan en vanaf het dalstation naar de Austriahütte te lopen, die ligt op 1634 meter.
We bereiken de gletsjer en gaan nog via een klein stukje klettersteig rechts naast de gletsjer omhoog. Als we boven zijn doen we onze stijgijzers onder om de gletsjer over te steken. Het is niet echt nodig want er is een heel breed pad aangelegd op de gletsjer dat voldoende grip geeft zonder stijgijzers. Maar nu we toch stijgijzers bij ons hebben willen we ze ook even uitproberen. Toch weer een nieuwe ervaring. En over een gletsjer lopen is inderdaad best een leuke belevenis. Alles is netjes uitgezet, de echte gletsjerspleten zijn duidelijk aangegeven.
We lopen er nog een half uurtje rond. Dan gaan we naar het bergstation. Het is net alsof je op het vliegveld aankomt. Je kunt over de rolband naar boven, scheelt toch weer lopen hè. Er blijkt ook een “sky-walk” te zijn. Een soort balkon met glazen vloer boven een enorm steile en diepe afgrond. Op een gegeven moment loopt er verderop iemand naar de reling en stapt er zo overeen. Een vrouw die het ziet schrikt zich wild en roept bijna in paniek: “Nein!!”. Blijkt daar precies een klettersteig naar boven te komen, waar deze man over naar beneden wilde. Zo zie je, niet alles is wat het lijkt.
Zo met de kabelbaan naar beneden scheelt toch weer heel wat meters afdalen. Na een lange dag als vandaag is dat helemaal geen straf. Vanaf het dalstation lopen we nog een klein half uurtje en zijn we bij de Austriahütte. Best een heel gezellige hut. Het is er absoluut niet druk. We hebben nog tijd om even een douche te pakken voor het eten. In eerste instantie lijkt het wat te betrekken, maar later schijnt de zon toch weer heerlijk op het terras. Het is warm genoeg om buiten te eten, dus daar genieten we lekker van. Deze keer eten we weer käsespätzle uit een pan. Wel krijgen we ieder een eigen pan, dus hoeven we niet met 2 uit 1 pan te eten. Ja als je wat lager bent, wordt alles wat luxer natuurlijk.
Op de laatste dag hebben we een relatief korte afdaling naar het dal. Nog wel een paar uur lopen, vooral door het bos. Daar zien we nog een prachtige bonte specht die onverstoorbaar blijft kloppen op een boom als we staan te kijken. Verderop lopen we nog een stuk langs de bosrand over een pad door de wei. En hier en daar net een stukje tussen de bebouwing door. Zo bereiken we de parkeerplaats en maken we ons klaar voor de terugreis naar huis. We zitten precies op tijd in de auto, de bui barst net los nadat we de deur dichttrekken. We rijden nog langs de sportwinkel om de stijgijzers weer in te leveren. Nog even chocolade inkopen en dan hup… op huis aan. Tot voorbij München is het een grote plensbui. Wat zijn wij blij dat we bijtijds zijn gaan lopen vanochtend, met dit weer wil je toch liever niet wandelen. En zo komt ook deze enerverende tocht weer tot een einde.