Kennismaken met de Franse alpen
In 2019 hebben we een unicum. We hebben een route gepland in Frankrijk. Voor de allereerste keer. En dat met 2 Frankofielen in de groep, dat is toch bijzonder te noemen. Het doel is een tocht door het Parc des Ecrins en wel in het dal Valgaudémar.
Zo rijden we goedgemutst op vrijdag naar het startpunt van de tocht: Chalet Hôtel Refuge du Gioberney, een stukje voorbij het plaatsje La Chapelle-en-Valgaudémar. Het is een behoorlijk stuk buiten de bewoonde wereld en zodra we het plaatsje voorbij rijden is alle contact met de buitenwereld verbroken. We hebben de hele rest van de tocht geen mobiel bereik meer gehad. Voor ons heerlijk rustig. Voor het thuisfront juist extra stress.
We hebben het wat betreft het weer niet beter kunnen treffen. Een strakblauwe lucht en een stralende zon en alsnog niet overdreven warm. Wat een begin van deze tocht. Vol goede zin vertrekken we rond een uur of 11 voor de eerste etappe naar de Refuge du Pigeonnier, een leuke hut op 2430 meter hoogte. Dat is toch gauw zo’n kleine 800 meter klimmen. We zijn nog fris dus we draaien onze hand er niet voor om. Nu was er een mogelijkheid dat we een gletsjer moeten oversteken deze tocht, hiervoor hebben we wat extra uitrusting meegenomen, zoals touw en stijgijzers. Je weet maar nooit. Maar dat is toch wel een aardig hapje extra gewicht om mee te sjouwen. Op deze eerste dag valt het gelukkig nog niet te zwaar.
Tegen half drie komen we aan in deze eerste hut. Hij ziet er gezellig uit, toch wel een andere stijl dan de hutten die we kennen uit Oostenrijk, Zwitserland en Italië. Het is geen hele grote hut en het is ook zeker niet druk. Gewoon prima vertoeven hier. We gebruiken de rest van de middag om rond de hut te kijken en om het terras meubilair uit te proberen. Zou je in die ligstoelen ook lekker een tukje kunnen doen? Nou dat lukt prima hoor.
Als het tegen de avond wat frisser begint te worden gaan we naar binnen en nemen we vast een glaasje wijn voor het eten. We zijn per slot van rekening toch in Frankrijk, hè. Het grappige in deze hut is, dat ze lage raampjes hebben naast de eettafels zodat je daardoor heel goed het dal in kunt kijken naar beneden. Dat geeft een heel mooi ruimtelijk effect.
Dan is het tijd voor het avondeten. Nog zo’n verrassing. Geen Schnitzel met bratkartoffeln, maar een moot gebakken zalm met rijst. Waar komt die dan vandaan? Dat verzin je toch niet? Maar wel smullen, eerlijk gezegd. Inmiddels is het buiten wat gaan betrekken en komen we een beetje in de bewolking te zitten. Nou ja, dan gaan we toch gewoon weer lekker op tijd naar bed.
De volgende morgen wacht ons alweer een cadeautje. Als we wakker worden blijkt de bewolking nog verder te zijn gezakt. Deze ligt nu als een mooie wollige deken in het dal. We kijken er precies overheen. Geweldig gezicht is dat.
Na een lekker Frans ontbijtje staan we te popelen om op pad te gaan langs de betoverende wolkendeken. Na een tijdje gaat het pad wat naar beneden en dat betekent eigenlijk dat we de deken inlopen. Het uitzicht wordt er minder wijds van, maar geeft wel gelijk een mysterieuze sfeer. Ook heel tof.
Verderop zijn we wat aan het puzzelen met de kaart. Moeten we hier nu verder omhoog of moeten we hier het pad naar beneden hebben? Ik denk toch verder omhoog hier. Zo klimmen we vrolijk een half uurtje verder. Hmmm, we gaan nu wel heel erg de andere kant op. Ik denk toch dat we het pad naar beneden moeten hebben. Nou ja, dan gaan we maar weer terug en proberen we de andere optie. Dat ziet er beter uit. We moeten wel verder naar beneden dan we oorspronkelijk gedacht hadden en dat betekent dat we ook weer verder omhoog moeten klimmen, maar het zij zo.
Tussen de middag vinden we een mooie grote steen lekker in de zon. Hier kunnen we mooi onze broodjes opeten. Daar zijn we wel aan toe. We hebben weer voldoende energie getankt om verder te gaan. Het is ook nu weer echt genieten van de omgeving en de ruige natuur hier. Uiteindelijk komen we na een flinke tocht bij de volgende hut uit, de Refuge de Chabournéou. Eens kijken hoe het hier is.
Het blijkt een ongeveer even grote hut dan de vorige, maar wel een heel stuk drukker. Het oogt allemaal iets Spartaanser en basic, maar dat mag de pret niet drukken. Heel leuk zijn all spelletjes die er lagen. Zo hebben we de avond gevuld met het “europa express”-spel. Dat is toch weer eens wat anders dan de hele avond kaarten. Om een uur of negen gingen de grote lampen uit en moesten we het doen met de kleine oplaadbare tafellampjes. Blijkbaar moeten ze hier zuinig omgaan met de opgewekte zonne-energie. Geeft overigens wel een hele grappige sfeer zo in de avond. En iedereen gaat ook graag op tijd naar bed. Ook een voordeel.
De volgende ochtend doen we het rustig aan met het ontbijt. De route voor vandaag is veel minder lang dan gisteren, alle tijd dus. Als we vertrekken is het nog aardig mistig, maar binnen een goed uur is alles helemaal opgetrokken. En opnieuw een zonovergoten dag. De tocht loopt over een steile helling die we gelukkig vrij vlak kunnen volgen. Later komen we juist meer over een soort hoogvlakte. Een mooie afwisseling van landschap met blijvend het uitzicht op de imposante bergen rondom. Zo komen we al vroeg in de middag aan bij de Refuge de Vallompierre op 2271 meter hoogte. We beginnen met een lekker glas bier, ook dat kan gewoon in Frankrijk. Dan een lekkere lunch. En de hele middag de tijd om een beetje rond te kuieren rond het meertje wat hier precies voor de hut ligt. Een heerlijke relaxte dag zo.
En als we de volgende morgen weer vertrekken is het een nog mooier plaatje. Het meertje spiegelglad, de bergen erachter prachtig in de morgenzon en de hut zelf nog mooi in de schaduw en de weerspiegeling in het meertje. Wat een fantastisch plaatje.
Zo begint de laatste dag van deze tocht. We moeten vandaag vooral weer een stuk dalen. Dus nadat we over de hoogvlakte naar de helling zijn gelopen gaat het pad behoorlijk steil naar beneden. Zoals gewoonlijk gaan Franc en Maarten er als een haas vandoor, naar beneden. Arnoud en ik gaan op ons eigen tempo en dat is een stuk langzamer. Maar ook wij komen er wel hoor. Beneden aan het steile gedeelte is een beek waar een grote kudde schapen een bruggetje over moet. Vanaf de helling kunnen we het hele schouwspel volgen. Hoe de herder en zijn hond de schapen bij elkaar drijft en ervoor moet zorgen dat het eerste schaap de brug over gaat. En dan volgt de rest eigenlijk als vanzelf. Mooi gezicht is dat.
Nu volgt een wat vlakker gedeelte en het laatste stuk moeten we zelfs weer omhoog klimmen naar het hotel waar de auto staat. Het lijkt ons een goed idee om hier een koffie te nemen met een lekker stuk taart. Dat stuk taart blijkt een mega stuk te zijn met een enorme lading slagroom. Heerlijk hoor, maar wel wat veel. Als we in de auto zitten en terug rijden merk ik dat ik toch beter een wat kleiner stuk had kunnen eten. Zeker het eerste stuk wat nogal heen en weer slingert verteer ik niet al te best. Gelukkig zakt het allemaal wel weer.
Het is nog een behoorlijke rit en we maken van de gelegenheid gebruik om achterin de wedstrijd van het Nederlands elftal tegen Estland te kijken, op een laptop. Helaas is de verbinding niet al te best, vooral als we een stuk door Duitsland rijden. De doelpunten komen dus wat haperend tot stand. Het mag de pret niet drukken. Laat in de avond zijn we weer lekker thuis en duiken we in ons eigen bedje.
Alweer een ervaring rijker!