Zo begon het in 2005, met onze eerste huttentocht. De afspraken voor een huttentocht werden gemaakt. Met z’n drieën gaan we op pad, Maarten, Franc en Ewout. Wat onwennig allemaal, die voorbereidingen. Wat neem je mee, wat past wel en wat past niet? Hoe weet je welke route je kunt lopen en of het niet te kort of te lang is?
De uitrusting was nog niet je van het. Zo ging ik met mijn rugzak die ik jaren geleden voor 25 gulden bij de V&D heb gekocht. Nu ik dat schrijf merk ik pas hoe lang geleden het is… Zowel de gulden als de V&D zijn inmiddels al bijna vergeten. Maar goed, voor deze eerste keer is het toch even uitproberen, dan ga je nog niet van alles aanschaffen.
Dus de plannen waren gemaakt, zo gingen we op pad. Met de auto ’s nachts door Duitsland naar Latschau in Vorarlberg. We kwamen lekker vroeg aan. De winkel moest nog opengaan, maar de zon scheen al heerlijk dus daar wilden we wel even op wachten. Dan de nodige voorraden inslaan voor onderweg, verse semmeln, fruit en natuurlijk kantwurst. Sjonge moet dat ook nog in de rugzak worden gepropt. Uiteindelijk toch gelukt.
En dan het echte werk. Vanaf Latschau lopend naar de Lindauerhütte. Niet rechtstreeks, maar bovenlangs. Het was prachtig weer, dus volop genieten en met de eerste hellinkjes stond het zweet al snel op onze rug. Natuurlijk gingen we aan het begin veel te snel. Binnen de kortste keren waren we buiten adem. Maar goed, stug doorlopen dan kom je er vanzelf. Af en toe even lekker zitten en genieten van het geweldige uitzicht. Het was werkelijk fantastisch.
Recht tegenover ons lag Bartholomäberg, een pittoresk bergdorpje waar ik vroeger eens met vrienden ben geweest. We beseffen hoe bijzonder het is, gisteren nog op kantoor, vandaag al midden in de natuur. Heerlijk!
Dan weer verder, we komen mooie bergmeertjes tegen en al een paar sneeuwveldjes. Ook onze eerste bergmarmot, salamanders en gemzen zijn gespot. Er is zoveel te zien. En maar weer doorlopen, het is een aardig eindje. Als je omhoog gaat moet je ook weer naar beneden. Met dit warme weer was de drinkvoorraad wel wat te vroeg op. Zo kwam het dat we behoorlijk uitgeput aankwamen bij de Lindauerhütte. We zijn op een bankje neergeploft en hebben eerst maar eens een half uurtje uitgepuft. De hele nacht doorrijden en dan een flinke wandeling eisen hun tol. Eerst zitten en geen stap verder. Gelukkig konden we na een half uurtje de spullen op de kamer brengen om vervolgens op het terras een heerlijke pul bier te pakken.
Het voordeel als je zo’n dag achter de rug hebt is dat alles wat je te eten krijgt verrukkelijk smaakt. En na het eten op je horloge kijken of je al naar je bed zou mogen. Nou tot een uur of 8 hebben we het uitgehouden, toen zijn we onder de wol gegaan. Erg onwennig nog in ons lakenzakje onder de dekens op een ‘minder comfortabel’ matras om het zachtjes uit te drukken. Maar als je zo moe bent slaap je toch wel.
Na deze welverdiende nachtrust was de tank weer aardig bijgevuld en met een prima ontbijt konden we er weer tegenaan. We zijn niet al te vroeg vertrokken, tussen 8 en 9 uur als ik me goed herinner. Het weer was niet meer zo mooi als de eerste dag, bewolkt en een stuk frisser. Maar als je aan het lopen bent heb je het zo weer warm, dus dat is niet zo’n probleem. In de zon ziet alles er wat vrolijker uit, maar al is het bewolkt het is allemaal nog steeds indrukwekkend.
Deze dag was de bestemming de Douglashütte. De hut ligt aan het stuwmeer, de Lünersee. We moesten twee bergpassen over, de Öfapass op 2291 m. en de Verajoch op 2330 m. Omdat het nog erg vroeg in het seizoen was, lag er nog behoorlijk veel sneeuw. Er liepen wat mensen voor ons, dus we konden de kunst van het dalen in de sneeuw mooi afkijken. En eerlijk is eerlijk we hadden de smaak snel te pakken. Eigenlijk loopt het best comfortabel door de sneeuw naar beneden. Je hoeft alleen je ene been maar voor de ander te zetten, de sneeuw die dempt de stap vanzelf. Jammer alleen dat onze uitrusting hier nog niet helemaal geschikt voor was. De bergschoenen van de aldi bleken niet helemaal waterdicht en de sneeuw die in de schoen viel smolt lekker de schoen in. Oftewel kletsnatte voeten waren het resultaat.
Inmiddels moesten we na de tweede pas afdalen naar de Lünersee door een groot sneeuwveld. Maar ondertussen was de bewolking aardig gezakt en liepen we in behoorlijk dichte mist. Oriënteren was een beetje lastig geworden. Dus het was goed dat het laatste stukje helling naar het stuwmeer grijs was, anders waren we zo het water in gemarcheerd. Na wat zoeken vonden we het pad rond het meer en linksom leek ons het kortst vanaf waar we waren. Na ongeveer een kwart van het meer rond gelopen te zijn was het pad min of meer weggeslagen en moesten we door een stuk gruis klauteren en daarna kwamen we bij een afzetting waarop stond dat de weg (waar we dus net gelopen hadden) was gesperrt. Gelukkig waren we er al voorbij, dus voor ons geen probleem meer. En al snel kwam de Douglashütte in zicht. Opvallend was wel dat het hier ineens een stuk drukker was met wandelaars. En bij de hut aangekomen bleek die al helemaal druk te zijn. Tot 5 uur toen was het ineens helemaal leeg, alleen wij en nog één andere gast bleven om te overnachten. Het bleek dat de hut pal aan het bergstation van een kabelbaan lag en dat de laatste talfahrt om 5 uur was. Ja, zo ontdek je nog eens wat. Maar nu het toch weer rustig was konden wij nog heerlijk eten en lekker wat drinken, voordat we onze slaapkamer opzochten en zelfs nog even een douche konden pakken. En alweer heerlijk slapen op minder heerlijke bedden.
Nu werden we ’s avonds gebeld door mijn zwager dat het niet goed ging met mijn vader. Hij had al een paar jaar acute leukemie en nu was hij terminaal. Als we hem nog wilden zien voor zijn sterven was het wel verstandig om zo snel mogelijk terug te komen. Het hoefde niet op stel en sprong, maar toch wel binnen een paar dagen. We hebben toen besloten om de volgende dag weer terug te gaan naar de Lindauerhütte en dan maandag ochtend vroeg naar de auto te lopen en naar huis te rijden.
De volgende morgen dus bijtijds aan het ontbijt en liefst vertrekken voor de kabelbaan-wandelaars er alweer in grote getale zouden zijn. We gingen het eerste stukje dezelfde weg terug. Dus langs de afzetting waarop stond dat de weg gesperrt was, wat voor verbaasde blikken zorgde bij de al aanwezige kabelbaan-wandelaars. Bij de kruising waar we een andere kant op moesten was het nog even spannend. Het was nog behoorlijk mistig en in de sneeuw was het oriënteren nog steeds een probleem. Gelukkig trok de mist daarna redelijk snel wat weg, zodat we in ieder geval konden zien welke kant we op moesten. En zo klommen we de helling op tot de grens met Zwitserland. Vandaag gingen we precies aan de andere kant van de grens terug ten opzichte van de dag ervoor. Het was een mooie route, met af en toe een wat eng stukje waar het pad iets was weggeslagen. Maar aan deze kant was wel minder sneeuw en het werd nog heel aardig weer ook.
Voor het laatste stuk moesten we weer een pas over van Zwitserland terug Oostenrijk in. Daar was wel heel veel sneeuw en het pad was niet echt te ontdekken. We zagen wel het grenspaaltje waar de pas moest zijn, dus met dat als richtpunt zijn we maar gewoon omhoog geklommen. En aan de andere kant hetzelfde verhaal, geen pad te zien in de sneeuw, maar we zagen wel waar we heen moesten. Dus maar rechtstreeks door de sneeuw daar op af. En zo bereikten we veilig de hut. Wel met kletsnatte voeten, maar ach dat droogt wel weer.
In de hut bleek het iets drukker te zijn dan op de heenweg, er zaten nog wat lui uit het dorp die hier op zondagavond nog even een kaartje wilden leggen en later op de avond weer naar het dal liepen. Opnieuw hebben we heerlijk gegeten, gedronken en geslapen. En de volgende dag weer helemaal fris en op tijd opgestapt om het laatste stukje naar het dal te lopen. Na ruim 1,5 uur waren we bij de auto en zijn we weer naar huis getuft.
Een beetje een apart eind van de tocht, maar al met al hebben we er enorm van genoten. En het smaakte zeker naar meer. Dus… , wordt vervolgd!